എന്റെ വീട് ചാവക്കാടാണ്. കടലിലേക്ക് ഏകദേശം ഒരു കിലോമീറ്റർ ദൂരമുണ്ടാകും. കാറ്റ് മനസ്സുവെച്ചാൽ കടലിന്റെ ഉപ്പുമണം വീട്ടിലെത്തും. ചില രാത്രികളിൽ തിരമാലകളുടെ ശബ്ദവും കേൾക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും. ശരിക്കും കേട്ടിരുന്നോ എന്നറിയില്ല. കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓർമകളിൽ സത്യവും ഭാവനയും ഒരേ പായയിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്നവരാണല്ലോ.
എന്റെ ഉപ്പയുടെ പേര് ഷാജി. ഉമ്മയുടെ പേര് ലൈല. ഉപ്പയുടെ വീട് പെരിന്തൽമണ്ണയിലാണ്. ഉമ്മയുടെ നാടും തറവാടും ചാവക്കാടും. അങ്ങനെ പെരിന്തൽമണ്ണക്കാരനായ ഉപ്പയും ചാവക്കാട്ടുകാരിയായ ഉമ്മയും ചേർന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഉണ്ടായി.
പിന്നീട് എനിക്ക് രണ്ട് അനിയന്മാരുണ്ടായി—സൽമാൻ ഫാരിസും സലാഹുദ്ദീൻ അയ്യൂബിയും. എന്നാൽ ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്ന കാലത്ത് അവർ രണ്ടുപേരും ഭൂമിയിൽ എത്തിയിരുന്നില്ല.
അന്ന് ഞാനായിരുന്നു രാജാവ്. രാജാവിന് സ്വന്തമായി കൊട്ടാരമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉമ്മയുടെ അറക്കൽ തറവാടായിരുന്നു എന്റെ രാജ്യം. അവിടെയുള്ളവരെല്ലാം എന്റെ പ്രജകളാണെന്നായിരുന്നു എന്റെ വിചാരം. എന്നാൽ സത്യത്തിൽ ഞാനായിരുന്നു അവരുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട പ്രജ.
അറക്കൽ തറവാട്ടിലെ ആദ്യത്തെ പേരക്കുട്ടിയായിരുന്നു ഞാൻ. ഉമ്മയുടെ ഉപ്പയെ ഞാൻ വല്ലിപ്പ എന്നു വിളിച്ചു. ഉമ്മയുടെ ഉമ്മ എനിക്ക് ‘പെറ്റ’യായിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ വിളിച്ചതെന്ന് ഇന്നും അറിയില്ല. ചില ബന്ധങ്ങളുടെ പേരിന് വിശദീകരണം ആവശ്യമില്ല. വിളിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ സ്നേഹം നിറയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതാണ് ശരിയായ പേര്.
ഉമ്മയ്ക്ക് അഞ്ച് അനിയന്മാരുണ്ടായിരുന്നു—നൗഫൽ, ബഷീർ, ഷാഹു, ഷബാൻ, മനാഫ്. അവരെല്ലാം എന്റെ മാമ്മാർ. ഉമ്മയുടെ അനിയത്തി റംലയെ ഞാൻ ‘കൊച്ചുമ്മ’ എന്നും റജുലയെ ‘താത്ത’ എന്നും വിളിച്ചു. ബഷീറും ഷാഹുവും മനാഫും പിന്നീട് വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് വേറെ താമസമായി.
ഇവരെല്ലാം ചേർന്നാണ് എന്നെ വഷളാക്കിയത്. ഇത് ഉമ്മയുടെ അഭിപ്രായമാണ്. എനിക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുന്നില്ല. ഞാൻ ജനിച്ചപ്പോൾത്തന്നെ ആവശ്യത്തിന് വഷളായിരുന്നിരിക്കണം.
അന്ന് എന്നെ കാണാനും നല്ല ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നുവത്രേ. ഇപ്പോഴത്തെ കോലം കണ്ടിട്ട് അത് വിശ്വസിക്കാതിരിക്കേണ്ട. പഴയ ആളുകളോട് ചോദിച്ചാൽ അവർ സാക്ഷ്യം പറയും. നല്ല ഉരുണ്ട ശരീരം. മിക്കപ്പോഴും ഉടുപ്പൊന്നുമില്ലാതെ നടക്കും. കൈകളിൽ വളകൾ. കഴുത്തിൽ മാല. തറവാട്ടിനുള്ളിലൂടെ നടക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ മഹാരാജാവിനെപ്പോലെയായിരുന്നു ഞാൻ.
അടുത്ത വീടുകളിലെ സ്ത്രീകൾ എന്നെ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകും. ഒരാളുടെ ഒക്കത്തുനിന്ന് മറ്റൊരാളുടെ ഒക്കത്തേക്ക്. അങ്ങനെ വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽത്തന്നെ ഒട്ടേറെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഒക്കത്തിരിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. വലുതായശേഷം ആ ഭാഗ്യം അത്ര എളുപ്പത്തിൽ ലഭിച്ചിട്ടില്ല.
തറവാട്ടിൽ ഒരു ആടുണ്ടായിരുന്നു. അത് സാധാരണ ആടായിരുന്നോ എന്നു ചോദിച്ചാൽ സാധാരണ ആടുതന്നെ. പക്ഷേ എന്റെ കയ്യിൽപ്പെട്ടതോടെ അതിന് അസാധാരണമായ ചില ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ വന്നു.
ഞാൻ എന്റെ മോതിരം ആടിന്റെ വായിൽ വെച്ചുകൊടുക്കും. ആട് അത് ചവയ്ക്കും. അതോടെ വീട്ടിലുള്ളവർ പരിഭ്രമിച്ച് ആടിന്റെ പിന്നാലെ കൂടും. ആട് എവിടെ പോയാലും അവരും പിന്നാലെ നടക്കും. മോതിരം ആടിന്റെ വയറ്റിലൂടെ യാത്ര പൂർത്തിയാക്കി പുറത്തുവരുന്നതും കാത്താണ് ആ നിൽപ്പ്.
ഒരു ചെറിയ കുട്ടി, ഒരു ആട്, ഒരു മോതിരം, അതിന്റെ പിന്നാലെ പ്രതീക്ഷയോടെ നടക്കുന്ന ഒരു കുടുംബം.
ആ കാഴ്ച ഓർക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ ചിരി വരും. എന്നാൽ അന്ന് ആർക്കും ചിരിയുണ്ടായിരുന്നിരിക്കില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് മോതിരത്തിന്റെ ഉടമയ്ക്ക്. ആടിന് മോതിരം കൊടുത്തതിനു പിന്നിൽ എന്തെങ്കിലും ശാസ്ത്രീയലക്ഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്നറിയില്ല. ഒരുപക്ഷേ ആടിന്റെ വയറ്റിൽ ആഭരണങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കാനുള്ള രഹസ്യപ്പെട്ടിയുണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരിക്കാം.
ഒരു ദിവസം ഉപ്പ എനിക്കൊരു റേഡിയോ വാങ്ങിത്തന്നു. എനിക്ക് കിട്ടിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾക്ക് കയ്യും കണക്കുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആദ്യത്തെ പേരക്കുട്ടിയല്ലേ. ആര് പുറത്തുപോയാലും എനിക്കായി എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരും. കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ കിട്ടുന്നതുപോലെതന്നെ അവയെ പൊളിച്ചുനോക്കുന്നതിലും എനിക്ക് വലിയ താത്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ഉപ്പ വാങ്ങിത്തന്ന റേഡിയോയിൽനിന്ന് ഒരാൾ പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആളെ കാണുന്നില്ല. പാട്ടുമാത്രം കേൾക്കുന്നു. അത് വളരെ സംശയാസ്പദമായ കാര്യമായിരുന്നു.
ഞാൻ റേഡിയോ പൊളിച്ചു. പാടുന്ന ആളെ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. പക്ഷേ റേഡിയോ തുറന്നുനോക്കിയപ്പോൾ അകത്ത് വയറുകളും ചെറിയ സാധനങ്ങളുമല്ലാതെ മനുഷ്യനൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഉപ്പ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ കാര്യം പറഞ്ഞു:
“ഇതിനുള്ളിൽ ഒരാൾ പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ തുറന്നുനോക്കിയപ്പോൾ അയാളെ കാണാനില്ല. അയാൾ ഓടിപ്പോയി.”
ഉപ്പ എന്തു മറുപടി പറഞ്ഞുവെന്ന് ഓർമയില്ല. ഒരുപക്ഷേ മകന്റെ ബുദ്ധിശക്തിയിൽ അഭിമാനിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. അല്ലെങ്കിൽ റേഡിയോ വാങ്ങിയ സ്വന്തം ബുദ്ധിയെ ശപിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.
ഉപ്പയ്ക്ക് കപ്പലണ്ടിക്കച്ചവടമായിരുന്നു. കപ്പലണ്ടി വറുത്ത് ഉന്തുവണ്ടിയിൽ കൊണ്ടുനടന്ന് വിൽക്കും. പുലർച്ചെ മാർക്കറ്റിൽ പോയി മീൻതല ചുമന്ന് ഓരോ മീൻകച്ചവടക്കാരന്റെയും അടുത്ത് എത്തിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യും. കപ്പലണ്ടിയുടെ മണവും മീനിന്റെ മണവും വിയർപ്പിന്റെ മണവും ചേർന്ന ജീവിതമായിരുന്നു ഉപ്പയുടേത്.
അതിൽ ദാരിദ്ര്യമുണ്ടായിരിക്കാം. കഷ്ടപ്പാടുണ്ടായിരിക്കാം. എന്നാൽ എന്നെ കാണാൻ വരുമ്പോൾ ഉപ്പയുടെ കൈ ഒരിക്കലും ശൂന്യമായിരുന്നില്ല. എനിക്കായി എന്തെങ്കിലും കൊണ്ടുവരും.
എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് കട്ട്‌ലൈറ്റായിരുന്നു. ഉപ്പ കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ ഒരെണ്ണം ഞാൻ കഴിക്കും. ബാക്കി വളരെ സൂക്ഷിച്ച് വയ്ക്കും. പിറ്റേന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അതില്ല. എലികൾ തിന്നിരിക്കും. എനിക്ക് കിട്ടിയതിൽ ഒരെണ്ണം മാത്രം കഴിക്കുകയും ബാക്കിയുള്ളത് എലികൾക്ക് ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന മഹാമനസ്കത ചെറുപ്പത്തിലേ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.
പകൽസമയത്ത് ഉപ്പയുടെ കൂടെ എവിടെ പോകാനും എനിക്ക് സന്തോഷമായിരുന്നു. എന്നാൽ രാത്രിയിൽ ഒന്ന് ഉറങ്ങി എഴുന്നേറ്റാൽ എനിക്ക് ഉമ്മയെ കാണണം. അതിൽ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരിക്കൽ ഉപ്പ എന്നെയും കൂട്ടി പെരിന്തൽമണ്ണയിലെ തറവാട്ടിൽ പോയി. പകൽ മുഴുവൻ യാതൊരു പ്രശ്നവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉപ്പയുടെ കൂടെ സന്തോഷത്തോടെ നടന്നു. എല്ലാവരുടെയും ലാളനയും കിട്ടി.
രാത്രിയിൽ ഞാൻ ഒന്ന് ഉറങ്ങി. പിന്നെ ഉണർന്നു. ഉണർന്ന ഉടനെ എനിക്ക് ഉമ്മയെ കാണണം.
“ഉമ്മയെ കാണണം!”
ഉപ്പ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. നേരം വെളുത്തിട്ട് പോകാമെന്നു പറഞ്ഞു. എന്നെ എടുത്തുനടന്നു. ഉറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവിടെയുള്ളവരെല്ലാം എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് എന്റെ മനസ്സ് മാറ്റാൻ നോക്കി. ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ല. എനിക്ക് ഉമ്മയെ ഇപ്പോൾത്തന്നെ കാണണം.
പെരിന്തൽമണ്ണയിൽനിന്ന് അർധരാത്രിയിൽ ചാവക്കാട്ടേക്ക് എങ്ങനെ എത്തുമെന്നതൊന്നും എന്റെ പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. അതൊക്കെ ഉപ്പയുടെ വകുപ്പാണ്. എന്റെ വകുപ്പ് കരയുക എന്നതായിരുന്നു. ഞാനത് വളരെ ആത്മാർഥമായി നിർവഹിച്ചു.
അവസാനം ഉപ്പയ്ക്ക് വേറെ വഴിയില്ലാതായി. അർധരാത്രിയിൽ എന്നെയും എടുത്ത് ചാവക്കാട്ടേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. യാത്രയ്ക്കിടയിൽ വാഹനം കാത്തുനിൽക്കുമ്പോഴും ഞാൻ കരച്ചിൽ തുടർന്നു. ഉപ്പ എന്നെ തോളിലിട്ടും മടിയിലിരുത്തിയും ഉറക്കാൻ നോക്കി. പക്ഷേ ഉമ്മയെ കാണാതെ ഉറങ്ങില്ലെന്ന നിലപാടിലായിരുന്നു ഞാൻ.
എന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് ആളുകൾ കൂടാൻ തുടങ്ങി. രാത്രിസമയമാണ്. ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി നിർത്താതെ കരയുന്നു. കൂടെയുള്ള മനുഷ്യൻ കുട്ടിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. കുട്ടിയുടെ കഴുത്തിൽ മാലയും കൈകളിൽ വളകളുമുണ്ട്.
ആളുകൾക്ക് സംശയമായി. ഈ മനുഷ്യൻ ആരാണ്? ഈ കുട്ടി ആരുടേതാണ്? കുട്ടിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുകയാണോ?
അവർ ഉപ്പയെ തടഞ്ഞുവെച്ചു.
“ഈ കുട്ടി ആരുടേതാണ്?”
ഉപ്പ പറഞ്ഞു:
“എന്റെ മോനാണ്.”
ഉപ്പ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടുമാത്രം എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചില്ല. കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരാൾ എന്റെ അടുത്തുവന്ന് ചോദിച്ചു:
“മോനേ, ഇതാരാണ്?”
കരഞ്ഞുകരഞ്ഞ് ശ്വാസം കിട്ടാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്ന ഞാൻ ഉപ്പയെ നോക്കി. പിന്നെ ഏങ്ങലടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“എന്റെ ഉപ്പ…”
അതുകേട്ടപ്പോൾ ചുറ്റും നിന്നവരെല്ലാം ചിരിച്ചു. അതുവരെ കുട്ടിക്കള്ളനാണോ എന്ന് സംശയിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യൻ ഒറ്റനിമിഷംകൊണ്ട് വീണ്ടും എന്റെ ഉപ്പയായി.
അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന രാത്രിച്ചായക്കടയിലെ ആളുകളും അവിടേക്കെത്തിയിരുന്നു. അവർ എനിക്ക് മിഠായി തന്നു. ഉപ്പയോട് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചു. ചാവക്കാട് ഭാഗത്തേക്ക് പോകുന്ന ഒരു ലോറി വരുന്നുണ്ടെന്നും അതിൽ കയറിപ്പോകാമെന്നും പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവർ ഞങ്ങളെ ഒരു ലോറിയിൽ കയറ്റിവിട്ടു.
ഉമ്മയെ കാണണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് പെരിന്തൽമണ്ണയിലെ തറവാട് മുഴുവൻ ഉണർത്തുകയും വഴിയിൽ ആളുകളെ വിളിച്ചുകൂട്ടുകയും ചെയ്ത ഞാൻ, ലോറി പുറപ്പെടുമ്പോഴേക്കും ഉപ്പയുടെ മടിയിൽ കിടന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയി. ഉപ്പയ്ക്ക് പിന്നെയും ചാവക്കാട് വരെ ഉറങ്ങാതിരിക്കേണ്ടിവന്നു. അത്രയും ബഹളമുണ്ടാക്കിയ എനിക്ക് മാത്രം സുഖനിദ്ര.
എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ മിക്ക ബഹളങ്ങളും അവസാനിച്ചിരുന്നത് അങ്ങനെയായിരുന്നു—മറ്റുള്ളവരുടെ ഉറക്കം കളഞ്ഞശേഷം ഞാൻ സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങും.
അന്ന് എനിക്ക് മൂന്നോ നാലോ വയസ്സുണ്ടാകും. നല്ല വികൃതിയായിരുന്നു. മോതിരം ആടിന്റെ വായിൽ മാത്രമല്ല, സ്വന്തം വായിലും വെച്ച് വീട്ടിലുള്ളവരെ പേടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചോറുവെക്കുന്ന ചെമ്പിൽ മൂത്രമൊഴിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.
അതിനു പിന്നിലെ ഉദ്ദേശ്യം ചോദിക്കരുത്. മൂന്നുവയസ്സുകാരന്റെ രാഷ്ട്രീയനിലപാടുകൾ മുപ്പതുവർഷം കഴിഞ്ഞ് വിശദീകരിക്കാൻ സാധിക്കില്ല.
എന്നെ ശിക്ഷിക്കാൻ ഉമ്മ ശ്രമിക്കും. പക്ഷേ വല്ലിപ്പയും പെറ്റയും മാമ്മാരും ഇടയിൽ കയറും.
“കുഞ്ഞല്ലേ!”
ആ ഒരൊറ്റ വാചകത്തിൽ എന്റെ എല്ലാ കുറ്റങ്ങളും റദ്ദാക്കപ്പെടും. ആടിന് മോതിരം കൊടുത്താലും കുഞ്ഞ്. റേഡിയോ പൊളിച്ചാലും കുഞ്ഞ്. ചെമ്പിൽ മൂത്രമൊഴിച്ചാലും കുഞ്ഞ്. അർധരാത്രിയിൽ പെരിന്തൽമണ്ണയിൽനിന്ന് ചാവക്കാട് വരെ ഉപ്പയെ ഓടിച്ചാലും കുഞ്ഞ്. ചോറ് കഴിക്കില്ലെന്ന് വാശിപിടിച്ചാലും കുഞ്ഞ്.
പക്ഷേ ഉമ്മയുടെ കണ്ണിൽ ഞാൻ അത്ര നിരപരാധിയായിരുന്നില്ല. ഉമ്മ അറക്കൽ വീട്ടിലെ മൂത്ത മകളായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വരും. സ്നേഹവും ദേഷ്യവും ഉമ്മയിൽ ഒരേ വേഗത്തിലാണ് വന്നിരുന്നത്.
ഒരു ദിവസം ഞാൻ ചോറ് കഴിക്കില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. എന്തുകൊണ്ടാണ് കഴിക്കാത്തത്? അറിയില്ല. അന്ന് ചോറിനോട് എനിക്ക് വ്യക്തിപരമായ എന്തോ വിരോധമുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം.
ഉമ്മ പലതവണ പറഞ്ഞു. ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ല. ഉമ്മ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. ഞാൻ വീണ്ടും സമ്മതിച്ചില്ല. ഒടുവിൽ ക്ഷമ നഷ്ടപ്പെട്ട ഉമ്മ എന്നെ ചെറുതായി ഒന്ന് തള്ളി.
ഉമ്മയുടെ ഉദ്ദേശ്യം എന്നെ കട്ടിലിൽ ഇടിക്കുക എന്നതായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ എന്റെ നെറ്റിക്ക് അന്ന് കട്ടിലുമായി പരിചയപ്പെടണമെന്നു തോന്നിയിരിക്കണം.
ഞാൻ നേരെ ചെന്നു കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ നെറ്റിയിടിച്ചു. നെറ്റി പൊട്ടി. ചോര വന്നു.
അതുവരെ ചോറ് കഴിക്കാത്തതായിരുന്നു വീട്ടിലെ വലിയ പ്രശ്നം. അടുത്ത നിമിഷം എല്ലാവരും ചോറ് മറന്നു. എന്റെ തല മാത്രമായി വിഷയം.
ഉമ്മ നിലവിളിച്ചു. പെറ്റ കരഞ്ഞു. വല്ലിപ്പ പരിഭ്രമിച്ചു. മാമ്മാർ ഓടിവന്നു. വാർത്ത കേട്ട് അയൽക്കാരും ബന്ധുക്കളും എത്തി. കുറച്ചുസമയത്തിനുള്ളിൽ അറക്കൽ തറവാട് ഒരു ആശുപത്രിയും കോടതിയും ചേർന്ന സ്ഥാപനമായി മാറി.
എന്റെ നെറ്റിയിൽ മരുന്നുവെച്ച് വലിയൊരു കെട്ടുകെട്ടി. പിന്നെ വിചാരണ ആരംഭിച്ചു.
പ്രതി: ഉമ്മ.
കുറ്റം: തറവാട്ടിലെ ആദ്യത്തെ പേരക്കുട്ടിയെ തള്ളിയിട്ട് നെറ്റി പൊട്ടിച്ചു.
സാക്ഷികൾ: വീട്ടിലുള്ള എല്ലാവരും.
ജഡ്ജിമാർ: അതേ ആളുകൾതന്നെ.
വിധി പറയുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ എല്ലാവരും ഉമ്മയെ വഴക്കുപറഞ്ഞു. ഉമ്മ കരഞ്ഞു. അതുകണ്ട് ഞാൻ ചിരിച്ചു.
നെറ്റി പൊട്ടിയ വേദനയെക്കാൾ, എന്നെ തള്ളിയ ഉമ്മയ്ക്ക് എല്ലാവരിൽനിന്നും വഴക്കുകിട്ടുന്നത് കണ്ട സന്തോഷമായിരുന്നു എനിക്ക്. കുട്ടികളുടെ നീതിബോധം വളരെ ലളിതമാണ്.
സംഭവം നടക്കുമ്പോൾ ഉപ്പ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉപ്പ ജോലി കഴിഞ്ഞ് എത്തുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പതിവുപോലെ ഉപ്പ എന്നെ വിളിക്കാൻ വന്നു. കൈയിൽ എനിക്കായി കൊണ്ടുവന്ന പലഹാരവും ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം. പക്ഷേ ഉപ്പയുടെ കണ്ണ് ആദ്യം പതിഞ്ഞത് എന്റെ നെറ്റിയിലെ വലിയ കെട്ടിലായിരുന്നു.
“ഇതെന്താണ്?”
പിന്നെ വീണ്ടും ബഹളം. ഉപ്പ ഉമ്മയെ വഴക്കുപറഞ്ഞു. മറ്റുള്ളവർ സംഭവം വിശദീകരിച്ചു. വിവരം അറിഞ്ഞ മാമ്മാരെല്ലാം വീണ്ടും എത്തി. അന്ന് രാത്രി അറക്കൽ തറവാട്ടിൽ ആരും ശരിയായി ഉറങ്ങിയില്ല.
ഉമ്മ ഉറങ്ങിയില്ല. ഉപ്പ ഉറങ്ങിയില്ല. വല്ലിപ്പയും പെറ്റയും ഉറങ്ങിയില്ല. മാമ്മാരും ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകില്ല.
എന്നാൽ ഞാൻ ഉറങ്ങി. നെറ്റിയിൽ വലിയൊരു കെട്ടുമായി എല്ലാവരെയും പരിഭ്രമിപ്പിച്ചിട്ട്, ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ ഞാൻ സുഖമായി ഉറങ്ങി.
ആ മുറിവിന്റെ അടയാളം ഇന്നും എന്റെ നെറ്റിയിലുണ്ട്. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ ഞാനത് കാണും. അപ്പോൾ ചാവക്കാട്ടെ അറക്കൽ തറവാടും മോതിരം ചവച്ച ആടും പൊളിച്ചിട്ട റേഡിയോയും കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഉമ്മയും ദേഷ്യപ്പെട്ടുനിൽക്കുന്ന ഉപ്പയും എന്റെ മുന്നിൽ വരും.
എല്ലാവരും ഭയന്ന ആ രാത്രിയിൽ ഞാൻ മാത്രം ഉറങ്ങി. അതായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ തിരുമുറിവ്.
ഇന്ന് ആ അടയാളത്തിൽ കൈവെക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. അത് ഒരു മുറിവിന്റെ അടയാളം മാത്രമല്ല. ഒരു വീട്ടുനിറയെ മനുഷ്യർ എന്നെ മത്സരിച്ച് സ്നേഹിച്ചിരുന്ന കാലത്തിന്റെ അടയാളമാണ്.