മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ ഏറ്റവും നിശ്ശബ്ദമായ പിളർപ്പ് പലപ്പോഴും വാക്കുകളല്ല, മടുപ്പാണ്.
അത് ശബ്ദമില്ലാതെ കടന്നു വരുന്നു.
നിന്നിലെ മടുപ്പ് എന്റെ വാക്കുകളെ അപ്രസക്തമാക്കുന്നു എന്നൊരു തോന്നൽ പോലും, അതിന്റെ ആദ്യ രൂപമാണ്.
നേരം തെറ്റിയ മഴപോലെ, അനിയന്ത്രിതവും അനാവശ്യവുമെന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന എന്റെ ചിന്തകൾ, നിന്റെ മുന്നിൽ വീഴുന്നു. അവ നനയുന്നതല്ല, അപ്രസക്തമാകുന്നതാണ് ഭയം.
മടുപ്പ് ഒരു വികാരമല്ല. അത് ഒരു മാറ്റത്തിന്റെ സൂചനയാണ്.
അത് ഉള്ളിൽ അടങ്ങിയിരുന്ന രൂപങ്ങളെ പുറത്തേക്ക് തള്ളുന്നു.
മനുഷ്യൻ താൻ തന്നെയല്ലാതാകുന്ന നിമിഷം, മടുപ്പിന്റെ നിഴലിൽ തന്നെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.
നിന്നിൽ അഗാധമായിരുന്നവയെല്ലാം നീ ഒഴുക്കിവിട്ടിരിക്കുന്നു.
ഒരിക്കൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന ഇടങ്ങൾ ശൂന്യമാകുന്നത് വെറുതെയല്ല.
ശൂന്യത ഒരു പുതിയ ക്രമത്തിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പാണ്.
സത്യത്തിൽ, ഈ മടുപ്പുകൊണ്ടാവുമോ
ഗൗതമൻ ബുദ്ധനായത്?
രാജകീയതയുടെ മടുപ്പ് അദ്ദേഹത്തെ സത്യാന്വേഷണത്തിലേക്ക് തള്ളിയതാവാമോ?
ക്രിസ്തുവിന് മനുഷ്യരോടുള്ള ദുഃഖമോ ദൂരമോ തന്നെയായിരുന്നോ
അവനെ ത്യാഗത്തിന്റെ ഭാഷയിലേക്ക് മാറ്റിയത്?
ഗാന്ധിയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിരാസം,
ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മടുപ്പിനോടുള്ള മറുപടിയായിരുന്നോ?
അങ്ങനെയെങ്കിൽ, മാറ്റം എല്ലായ്പ്പോഴും സ്നേഹത്തിൽ നിന്ന് മാത്രമല്ല ജനിക്കുന്നത്.
ചിലപ്പോൾ അത് മടുപ്പിന്റെ അതിർത്തിയിൽ നിന്ന് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നു.
നീയും മറ്റൊരാളായി മാറിയത്
അത് കൊണ്ടാവുമോ?
ഇത് വ്യക്തിപരമായ ചോദ്യം മാത്രമല്ല.
മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾ എങ്ങനെ രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുന്നു എന്നൊരു നിശ്ശബ്ദ പഠനമാണ്.
കാരണം ചിലപ്പോൾ,
അവർക്കു നമ്മളോട് തോന്നുന്ന മടുപ്പ് പോലും
നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ തിരിച്ചറിവുകളുടെ ആദ്യ രേഖയായിരിക്കാം.
അവസാനം, മടുപ്പ് അവസാനമല്ല.
അത് ഒരു വാതിലാണ് —
ഒരാൾ പിറകോട്ടു അടയ്ക്കുന്നപ്പോൾ മറ്റൊരാൾ അകത്തേക്ക് മാറുന്ന വാതിൽ.