അഗാധമായ മൗനമായിരുന്നു അവളുടെ ഭാവങ്ങൾ.
കണ്ണുകളുടെ തിളക്കവും ഹൃദയത്തിന്റെ പ്രകാശവും കൊണ്ട്
മറ്റാരിൽ നിന്നുമവൾ വ്യത്യസ്തയായിരുന്നു.
ഉള്ളിലെ സ്നേഹവും വാത്സല്യവും
പുറമേ പ്രകടിപ്പിക്കാത്തവൾ.
ഞാൻ എനിക്കാവില്ലെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന എല്ലാം
എനിക്ക് മാത്രമേ സാധിക്കൂ എന്ന്
എന്നെ മനസ്സിലാക്കി തന്നവൾ.
എന്റെ ജീവിതലക്ഷ്യം കണ്ടെത്താൻ പഠിപ്പിച്ചവൾ,
അതിൽ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കാൻ
നിരന്തരം എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചവൾ,
അതിന് വേണ്ടി പോരാടാൻ
എന്നെ നിർബന്ധിച്ചവൾ.
സ്വയം സ്നേഹിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ
എന്നെ സ്നേഹിച്ചതിന്റെ പേരിൽ
എന്നെ സ്വതന്ത്രനാക്കിയവൾ.
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ തേടി പോകാൻ
എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചവൾ.
നിശ്ശബ്ദതയായ സ്ത്രീയേക്കാൾ കൂടുതലായി
നോട്ടങ്ങൾ കൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്നവൾ.
ഉള്ളിൽ ഭയത്തിന്റെ വേരുകൾ
ആഴത്തിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നിട്ടും
പ്രവർത്തികളിൽ ഒരിക്കലും
ധൈര്യം കൈവിടാത്തവൾ.
സ്വന്തം പുരുഷനുവേണ്ടി പൊരുതിയതിന്റെ പേരിൽ
ഒരിക്കലും ക്ഷമയാചനം ചെയ്യാത്തവൾ.
ഉള്ളിൽ ഉരുകി തീർന്നുകൊണ്ടിരുന്നാലും
എനിക്ക് വേണ്ടി തണൽ വിരിച്ചവൾ.
അറിയാതെ ഞാൻ ആശിച്ചു പോകുന്നു…
ഇനിയൊരിക്കൽ പുനർജനിക്കേണ്ടി വരുമെങ്കിൽ,
നിന്റെ ഗന്ധമുള്ള ഓർമ്മകളിൽ
ആകട്ടെ എന്റെ കാലങ്ങളൊക്കെയും.