രാത്രിയുടെ ചുമരിൽ
നിശ്ശബ്ദം ചായം പൂശിയപ്പോൾ
ഒരു രാപ്പാടി മാത്രം ഉണർന്നിരുന്നു.
പാടാൻ അല്ല—
പറയാൻ പോലും കഴിയാതെ
തന്റെ ശബ്ദം തന്നെ കേട്ട്
അവൻ മൗനമായി വിറച്ചു.
ചിറകുകൾക്ക് ഭാരം
വായുവല്ല, ഓർമ്മകൾ.
ഒരു നഷ്ടത്തിന്റെ തണുപ്പ്
തൂവലുകളിൽ കുടുങ്ങിയ പോലെ.
പാടിയിരുന്ന പാട്ടുകൾ
ഇപ്പോൾ കാറ്റ് പോലും ഏറ്റെടുക്കുന്നില്ല.
കാരണം അവയിൽ
സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ
ഒരു വിടവാങ്ങൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.
അവൻ ചോദിച്ചില്ല ആരോടും—
“എന്തിന് പോയി?” എന്ന്.
കാരണം അറിയാമായിരുന്നു…
ചില ഉത്തരങ്ങൾ
തേങ്ങലായിട്ടേ ജീവിക്കൂ.